(موقف أبي بكر بعد وفاة الرسول

Ebu Bekir, kendisine haber ulaştığında gelip mescidin kapısına vardı; o sırada Ömer halka konuşuyordu. Ebu Bekir hiçbir şeye iltifat etmeden içeri girdi, Âişe'nin evinde Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in yanına vardı. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem, üzerinde Hibere kumaşından bir bürd olduğu halde evin bir köşesinde örtülü yatıyordu. Ebu Bekir yaklaşıp Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in yüzünü açtı.

Dedi ki: Sonra ona eğilip onu öptü, sonra dedi ki: "Anam babam sana feda olsun, Allah'ın senin üzerine yazdığı ölümü tattın; artık bundan sonra sana ebediyen başka bir ölüm isabet etmeyecek." Sonra bürdü yeniden Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in yüzüne örttü, sonra dışarı çıktı. Ömer hâlâ halka konuşuyordu. Ebu Bekir dedi ki: "Yavaş ol ey Ömer, sus." Ömer susmayıp konuşmakta ısrar etti. Ebu Bekir onun susmadığını görünce halka döndü. Halk onun konuştuğunu duyunca ona yöneldiler ve Ömer'i bıraktılar. Ebu Bekir Allah'a hamd ve senada bulunduktan sonra şöyle dedi:

"Ey insanlar, kim Muhammed'e tapıyor idiyse, bilsin ki Muhammed ölmüştür. Kim de Allah'a tapıyor idiyse, bilsin ki Allah diridir, ölmez." Dedi ki: Sonra şu ayeti okudu: "Muhammed ancak bir resuldür; ondan önce de resuller gelip geçmiştir. Şimdi o ölür veya öldürülürse, gerisin geriye (eski dininize) mi döneceksiniz? Kim gerisin geriye dönerse, Allah'a hiçbir zarar veremez. Allah, şükredenleri mükâfatlandıracaktır." (Âl-i İmrân 3: 144).

Dedi ki: Vallahi, sanki insanlar bu ayetin indiğini bilmiyorlardı, ta ki o gün Ebu Bekir onu okuyuncaya kadar. Dedi ki: İnsanlar bu ayeti Ebu Bekir'den öğrendiler, artık o herkesin dilindeydi. Dedi ki: Ebu Hüreyre şöyle demiştir:

Ömer dedi ki: "Vallahi, Ebu Bekir'in bu ayeti okuduğunu işitir işitmez, dizlerimin bağı çözüldü, ayaklarım beni taşımaz oldu ve yere yığıldım; işte o zaman Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in gerçekten vefat ettiğini anladım."