(كلمة للنبي واختصاصه أبا بكر بالذكر) :

(Peygamber'in konuşması ve Ebu Bekir'i özellikle anması)

İbn İshak dedi ki: Zührî şöyle dedi: Bana Eyyub bin Beşir rivayet etti ki Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem başını sararak dışarı çıktı, minbere oturdu. İlk söylediği söz, Uhud şehitlerine dua etmesi ve onlar için mağfiret dilemesi oldu; onlara çokça dua etti. Sonra dedi ki: "Allah'ın kullarından bir kul var ki, Allah onu dünya ile kendi katındaki şey arasında muhayyer bıraktı, o da Allah katındakini seçti." Dedi ki: Ebu Bekir bunu anladı ve kendisinin kastedildiğini bildi, ağladı ve dedi ki: "Hayır, biz seni canlarımızla ve evlatlarımızla feda ederiz." Bunun üzerine Peygamber: "Yavaş ol ey Ebu Bekir" dedi. Sonra dedi ki: "Şu mescide açılan kapılara bakın, Ebu Bekir'in evinin kapısı hariç hepsini kapatın. Zira sohbette bana en çok iyiliği geçmiş olan kimseyi bilmiyorum, ondan başka."

İbn Hişam dedi ki: Bir rivayette "Ebu Bekir'in kapısı hariç" şeklinde de rivayet edilir.

İbn İshak dedi ki: Bana Abdurrahman bin Abdullah, Ebu Said İbnü'l-Mualla ailesinden bazı kimselerden rivayet etti ki Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem o gün bu konuşmasında şöyle dedi: "Eğer kullardan birini dost edinecek olsaydım, Ebu Bekir'i dost edinirdim. Fakat bu bir sohbet ve iman kardeşliğidir, ta ki Allah bizi kendi katında bir araya getirinceye kadar."