(شعر حسان في رثاء المطعم، وذكر نقضه الصحيفة) :

(Hassan bin Sabit'in Mut'im'i mersiyesi ve onun Sahife'yi bozma girişimini anması)

Hassan bin Sabit, Mut'im bin Adiy öldüğünde onun ardından ağlayarak ve Sahife'yi bozma konusundaki gayretini anarak şöyle demiştir:

Ey göz, kavmin efendisi için ağla ve gözyaşını dök; sızdırdığın gözyaşı bitse de kanını dök.

İki büyük mevsimin (Mina ve Müzdelife'nin) ulusu için ağla; insanlara yaptığı iyilikler için, konuştuğu her söz için.

Eğer bir tek kişinin şanı ebediyen kalıcı olabilseydi, bugün onun şanı Mut'im'i yaşatırdı.

Allah Resulü'ne onlardan koruma sağladın da, sen labbeyk deyip ihrama girdiğin sürece onlar senin kulların oldular.

Ma'add'ın tamamına ve Kahtan'a yahut Cürhüm'ün geri kalanlarına onun hakkında sorulsaydı,

Derlerdi ki: O, komşusunun himayesini ve zimmetini eksiksiz yerine getirendir, koruma istendiği gün.

Parlayan güneş onların üzerine doğduğunda, aralarında ondan daha aziz ve daha büyük birine rastlamaz.

O, reddetmesi gerektiğinde reddeder, huyu en yumuşak olandır; gece karardığında komşusuna karşı en uyanık olandır.

İbn Hişam dedi ki: "Kilêyhâ" ifadesi İbn İshak'tan değil, başka bir kaynaktandır.