(أذاة أبي جهل للرسول صلى الله عليه وسلم، ووقوف حمزة على ذلك) :

(Ebû Cehil'in Peygambere sallallahu aleyhi ve sellem eziyeti ve Hamza'nın buna vakıf olması)

İbn İshak dedi ki: Bana Eslem kabilesinden, iyi bir hafızaya sahip bir adam anlattı ki: Ebû Cehil, Safa yanında Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem'e rastladı, ona eziyet etti ve söverek dinini ayıplamak ve işini küçümsemek türünden hoşuna gitmeyecek sözler söyledi. Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem ona hiç cevap vermedi. Abdullah b. Cud'ân b. Amr b. Ka'b b. Sa'd b. Teym b. Murre'nin bir cariyesi, evinde bulunuyordu ve bunu işitiyordu.

Sonra Ebû Cehil ondan ayrılıp Kâbe yanında bulunan Kureyş'in bir meclisine gitti ve onlarla oturdu. Çok geçmeden Hamza b. Abdulmuttalib radıyallahu anh, yayını omzuna asmış olarak av dönüşünden geldi. Kendisi av peşinde koşan biriydi; yaylı avlanır, sonra av için çıkardı. Avdan döndüğünde ailesine varmadan önce Kâbe'yi tavaf ederdi; bunu yaptığında da Kureyş'in hiçbir meclisinin yanından geçmez, mutlaka durur, selam verir ve onlarla sohbet ederdi. Zira Kureyş içinde en izzetli ve en sert tabiatlı gençlerden biriydi.

Hamza, Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem evine döndükten sonra o cariyenin yanından geçti. Cariye ona dedi ki: "Ey Ebû Umâre, kardeşinin oğlu Muhammed'in biraz önce Ebü'l-Hakem b. Hişâm'dan -işte orada oturuyor- ne çektiğini bir görseydin! Ona eziyet etti, sövdü ve hoşuna gitmeyecek sözler söyledi, sonra da ondan ayrıldı; Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem ise ona hiç cevap vermedi."