(بلاء ابن مكيث في هذه الغزوة) :

(Bu gazvede İbn Mekîs'in gösterdiği sabır ve dayanıklılık)

Dedi ki: Sonra yürüdük, nihayet güneşin batışında Kedid'e vardık. Vadinin bir kenarındaydık. Arkadaşlarım beni kendilerine gözcü olarak gönderdiler. Ben de yola koyulup göçmenlere (konaklayan topluluğa) bakan yüksekçe bir tepeye vardım. Ona dayanıp tepesine çıktım ve göçmen topluluğuna baktım. Vallahi ben tepenin üzerinde yüzükoyun yatarken, onlardan bir adam çadırından çıktı ve karısına dedi ki: "Ben tepede bir karartı görüyorum, bugünün başında görmediğim bir şey. Kaplarına bak bakalım, bir şey kayıp mı, yoksa köpekler bir şeyi mi sürükledi?" Dedi ki: Kadın baktı ve "Hayır, vallahi hiçbir şey kaybolmadı" dedi. Adam dedi ki: "Bana yayımı ve iki ok ver." Kadın da verdi. Dedi ki: Bir ok attı, vallahi tam yanıma isabet etti. Onu çıkarıp bir kenara koydum, yerimde kıpırdamadan durdum. Dedi ki: Sonra ikinci oku attı, o da omzuma saplandı. Onu da çıkarıp koydum ve yerimde kıpırdamadan kaldım. Adam karısına dedi ki: "Eğer bu bir kavmin gözcüsü olsaydı, kesinlikle kıpırdardı. İki okum da ona isabet etti be adam! Sabah olunca git onları ara, al onları, köpekler onları çiğnemesin." Dedi ki: Sonra içeri girdi.