(صفية وحسان وما ذكرته عن جبنه) :

Safiyye bint Abdulmuttalib, Hassan ibn Sabit'in kalesi Fâri'da bulunuyordu. Kadınlar ve çocuklarla birlikte Hassan ibn Sabit de o kalede bizimleydi, dedi Safiyye.

Anlattığına göre, yahudilerden bir adam kalenin çevresinde dolaşmaya başladı. Kurayza oğulları savaşa girmiş, Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem ile aralarındaki antlaşmayı bozmuşlardı. Bizimle onlar arasında bizi koruyacak hiç kimse yoktu; Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem ve Müslümanlar ise düşmanla göğüs göğüse çarpışıyor, bize bir saldırı olsa bile yanımıza dönebilecek durumda değillerdi.

Safiyye dedi ki: Ben, "Ey Hassan, şu yahudi gördüğün gibi kalenin etrafında dolaşıyor. Vallahi ondan emin değilim; arkamızdaki yahudilere bizim zayıf noktalarımızı gösterebilir. Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem ve ashabı bizden uzak, meşgul durumdalar. İn ona, öldür onu" dedim.

Hassan dedi ki: "Allah seni bağışlasın ey Abdulmuttalib'in kızı! Vallahi benim bu işe uygun olmadığımı sen de biliyorsun."

Safiyye dedi ki: Bana bunu söyleyince ve yanında bir çare göremeyince, kuşağımı bağladım, bir sopa aldım, kaleden inip ona doğru gittim ve sopayla vurup onu öldürünceye kadar dövdüm.

İşini bitirdikten sonra kaleye döndüm ve dedim ki: "Ey Hassan, in de üzerindekileri al." Onun eşyalarını almamı engelleyen tek şey, onun bir erkek olmasıydı.

Hassan ise, "Onun eşyalarına ihtiyacım yok, ey Abdulmuttalib'in kızı" dedi.