(شعر صفية) :

(Safiyye'nin Şiiri):

Safiyye bint Müsafir b. Ebî Amr b. Ümeyye b. Abdüşems b. Abdümenaf, Bedir günü Kureyş'ten öldürülüp kuyuya atılan kimseler için ağlayarak şöyle dedi (ve onların musibetini andı):

Ey gözü hastalıktan sızlayan kimse, göz kapakların gündüzün ortasında ve güneşin doğuşunda bile kapanmıyor.

Bana haber verildi ki en soylu ve en şerefli kimseler birlikte, ecelleri tarafından belli bir vakte kadar yakalandılar.

Develere binenler kavimle birlikte kaçtılar, o sabah hiçbir anne evladına şefkat göstermedi.

Ey Safiyye, kavmine ağla ve onların akrabalığını unutma; eğer ağlıyorsan artık bundan sonra ağlayacak biri kalmadı.

Onlar evin tavan direkleriydi, kırıldılar; damı artık direksiz kaldı.

İbn Hişam dedi ki: Şiir konusunda bilgili bazı kimseler bana "kânû sükûbe" beytini böyle okudu.

İbn İshak dedi ki: Safiyye bint Müsafir yine şöyle dedi:

Ey gözü ağlamaktan yaşı tükenen kimse,

Sürekli sağılan bir kovanın suyu gibi, yağmur ardınca yağmur içinde.

O nasıl bir aslandı, sık ormanların, pençeli ve dişli,

İki yavrunun babası, atılgan, güçlü kavrayışlı, aç gözlü (yiğit).

Sevgilim gibiydi, o savaştan dönerken, kavmin yüzleri türlü türlü (korku ve şaşkınlık içinde) iken.

Elinde keskin, beyaz, güçlü bir kılıç vardı.

Ve sen, derin yaralar açan, kanı köpüren (mızrağı) saplayan kimsesin.

İbn Hişam dedi ki: Bazıları onun "ve mâ leysü garîfin" sözünden itibaren sonuna kadar olan kısmın, ondan önceki iki beyitten ayrı olduğunu düşünürler.