(شعر هند بنت عتبة) :

(Hind bint Utbe'nin şiiri):

İbn İshak dedi ki: Hind bint Utbe bin Rebia, Bedir günü babasının ölümü üzerine ağlayarak şöyle dedi:

Ey gözlerim, gözyaşınızı boşaltın Handef'in en hayırlısı için, geri dönmeyecek olan için.

Ona kavmi sabah vakti koştu, Haşimoğulları ve Muttaliboğulları.

Ona kılıçlarının keskin ağzını tattırdılar, o güçsüz düştükten sonra üzerine çullandılar.

Çıplak halde, üzeri soyulmuş, toz toprak içinde yüzüstü sürüklediler.

O bizim için sarsılmaz bir dağdı, güzel görünüşlü, otu bol.

Bana gelince, ona (kâfir olarak ölmesine) yardım etmedim; en hayırlı umduğu şeye kavuştu (bu ifade alaycı bir söyleyiştir).

Hind yine dedi ki:

Zamanımız bize kuşku ve kötülük getiriyor, direnip karşı koymak istesek de ona galip gelecek bir şey bulamıyoruz.

Lüey bin Galib soyundan bir öldürülenin ardından mı, bir işten çekinilir? Ölse de, arkadaşı ölse de?

Nice gün vardır ki büyük bir musibete uğramışımdır, bol bağışların sabahı akşamı olmuştur.

Ebu Süfyan'a benden bir haber ulaştır: onu bir gün bulursam, mutlaka onu kınayacağım.

Harb, savaşı körükleyen biriydi; çünkü insanlar arasında her kişinin kendisinden hesap sorulacak bir yakını vardır.

İbn Hişam dedi ki: Şiir bilginlerinden bazıları bu şiirin Hind'e ait olduğunu inkâr eder.

İbn İshak dedi ki: Hind yine dedi ki:

Allah için, benimki gibi bir yıkım gören iki göz var mı!

Yarın benim için ağlayacak nice kişi olacak, felaketlerde ağlayan ve ağıt yakan.

Kuyu (Bedir kuyusu) gününde, o feryat sabahında nicelerini geride bıraktılar,

Kıtlık yıllarında yağmur gibi olan, yıldızlar sönük kaldığında (parlayan) nicelerini.

Gördüğüm şeyden çekinirdim, işte bugün çekinmem gerçek oldu.

Gördüğüm şeyden çekinirdim, işte şimdi ben uyarıcıyım.

Allah için, yarın diyecek nice kadın olacak: "Yazık Muaviye'nin annesine!"

İbn Hişam dedi ki: Şiir bilginlerinden bazıları bu şiirin de Hind'e ait olduğunu inkâr eder.

İbn İshak dedi ki: Hind yine dedi ki:

Ey gözüm, Utbe için ağla, o sert bakışlı, güçlü bir ihtiyardı.

Kıtlık gününde doyururdu, güçsüzlük gününde yardım ederdi.

Ben onun için savaş halindeyim, üzüntülü ve mahrum bırakılmışım.

Andolsun Yesrib'e (Medine'ye) ineceğiz, coşkun bir akınla,

İçinde atlar hazır bekler, her biri asil ve uzun boylu.