- ذكر أول ما نزل عليه من القرآن، وما قيل له صلى الله عليه وسلم

Ona İlk İnen Kur'an Ayetlerinin Zikri ve Kendisine Söylenenler (sallallahu aleyhi ve sellem)

467- Bize Muhammed b. Ömer haber verdi, dedi: Bana Ma'mer b. Râşid, Zührî'den, o da Muhammed b. Abbâd b. Ca'fer'den şöyle rivayet etti; dedi ki: Âlimlerimizden birinin şöyle dediğini işittim: Nebî'ye (sallallahu aleyhi ve sellem) ilk indirilen şu idi: "Yaratan Rabbinin adıyla oku. O, insanı bir kan pıhtısından yarattı. Oku! Zira senin Rabbin en cömert olandır. O, kalemle öğretendir, insana bilmediğini öğretendir." İşte bu, Nebî'ye (sallallahu aleyhi ve sellem) Hira'da indirilen sûrenin baş kısmıdır; sûrenin sonu ise bundan sonra Allah'ın dilediği vakitte inmiştir.

468- Bize Hâşim b. Kâsım el-Kinânî haber verdi, bize Şu'be, Amr b. Dînâr'dan, o da Ubeyd b. Umeyr'den şöyle rivayet etti; dedi ki: Nebî'ye (sallallahu aleyhi ve sellem) ilk indirilen sûre "Oku, Rabbinin adıyla..." sûresidir.

469- Bize Muhammed b. Ömer haber verdi, dedi: Bana İbrahim b. Muhammed b. Ebî Mûsâ, Dâvûd b. Husayn'dan, o da Ebû Gatafân b. Tarîf'ten, o da İbn Abbâs'tan naklen rivayet etti; Resûlullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) Hira'da vahiy indiği zaman, birkaç gün Cebrail'i görmeden kaldı, bu yüzden pek şiddetli bir hüzne kapıldı; hatta bazen Sebîr dağına, bazen Hira dağına çıkıp kendini oradan atmak ister hale geldi.

Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bu haldeyken o dağlardan birine doğru yöneldiği bir sırada, gökten bir ses işitti. Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bu sesten dolayı bayılırcasına durakaldı, sonra başını kaldırdı; bir de ne görsün, Cebrail gök ile yer arasında bir kürsü üzerinde bacak bacak üstüne atmış oturuyor ve şöyle diyordu: "Ey Muhammed! Sen gerçekten Allah'ın resûlüsün, ben de Cebrail'im." (Ravi) dedi: Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bunun üzerine geri döndü; Allah gözünü aydınlatmış, yüreğine sükûnet bağlamıştı. Sonra vahiy birbiri ardınca ve sıklıkla gelmeye başladı.

470- Bize Muhammed b. Mus'ab el-Karkasânî haber verdi, bize Ebû Bekir b. Abdullah b. Ebî Meryem haber verdi ki, Resûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştur: "Bana: 'Ey Muhammed! Gözün uyusun, kulağın işitsin, kalbin belleşin' denildi." Nebî (sallallahu aleyhi ve sellem) dedi ki: "Gözüm uyudu, kalbim belledi, kulağım işitti."