وفاة رسول الله صلى الله عليه وسلم (1/4)

Resulullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) Vefatı

Bilin ki Resulullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) içinde, hayatında da ölümünde de, fiilinde de sözünde de ve tüm halleri bakımından insanlar için güzel bir örnek vardır. Onun bütün durumları, nazar sahibi olanlar için ibrettir ve temyiz edenlere birer derstir. Zira Allah tarafından ondan daha kişi hiç olmamıştır. O, Allah'ın halilidir, sevgilisidir, mahrem sırrı; O'nun seçkinidir, peygamberidir ve nebisidir. Bak bakalım Allah, onun müddeti sona erdiğinde ona bir dakika mühlet vermiş midir? Ölümü geldikten sonra onu bir an bile geciktirmiş midir? Hayır, bilakis Allah Teâlâ, insanların ruhlarını almakla görevlendirilmiş olan kutsal melekleri onun yanına göndermiştir. Onlar onun pak ve şerefli ruhunu işte bu amaçla çalışıp alarak, bedeni vücudundan koparıp ayrıştırmak için ondukları ellemiştir; onu temiz bedeninden Allah'ın rahmet ve rızasına, ilahi ni'metlere, hatta Rahman'ın comaa yakınında sekme yerindeki mekama nakletmek için.

Bu duruma rağmen ölüm saatinde ona büyük sıkıntı çökmüştür, inlemesi açığa çıkmış, huzursuzluğu sıralanmış, hasreti yükselmiş, yüzü değişmiştir, alnı terlemişt, kasılma ve açılma halinde sol ve sağ eli çalışmıştır; hatta onun huzurundakiler ölüm anından dolayı ağlamış, şahid olanlar onun durumunun şiddetinden inlemişlerdir.

Söyle bakalım, peygamberlik makamı ondan bu musibeti geri mi çevirmiştir? Hulûkiyet meramında ona gereken halkı ve akrabasını mi korumuştur? Doğru için destekçi, yaratılışa için mübaşşir ve münzir olan birini affetmiş midir? Asla! Bilakis kendisine emredildiği üzere hareket etmiş, Levh-i Mahfuz'a yazılı olanı takip etmiştir.

İşte böyle idi onun hali, oysa o Allah'ın yanında Makam-ı Mahmud sahibidir, Kevser Havuzu sahibidir. O, toprağın açılması sırasında ilk açılan kidir, Kıyamet günü şefaat sahibidir. Şaşılacak şey budur ki biz ondan ibret almıyor, karşılaşacağımız şey hakkında güven içinde değiliz; tam tersine biz heva ve heveslerin esiri, günahların ve kötülüklerin arkadaşı haldeyiz. Öyleyse neden Muhammed (Sallallahu aleyhi ve sellem), Resullerin sayyıdı, Muttakîlerin imamı, Rabb-ı alemin sevgilisi olmak halde, onun ölümünden ibret almıyor? Belki biz kendimizi ebedi zannetmiş, ya da kötü işlerimize rağmen Allah nezdinde ikramı görülmüş zannediyoruz. Hayır, hayır! Aksine mutlak bilinizle hepimizin cehenneme varması katidir; oradan ancak muttakîler kurtuluş bulacaklardır.

Ateşe varış hakkında biliş sahibiyizdir, ondan ayrılış hakkında ise vesvesedeoyuz. Hatta eğer böyle isek kendimize haksızlık etmişiz, çünkü galib-i zann ile bekleme halindeyiz. Vallahi biz muttakîlerden değiliz. Allah Rabb-ı alemin şöyle buyurmuştur: "Ve sizden hiçbiri ateşe varmayacak değildir. Bu, senin Rabbinin üzerine hükme bağlı bir şeydir. Sonra muttakî olanları kurtaracağız ve zalımları orada yüz üstü bırakacağız."

Öyleyse her kul kendine baksın: zalımlarına mı yakın, muttakîlere mi yakın? Sen de, sahabei kiram olan salih selefin sîretine baktıktan sonra kendine bak. Onlar, hidayete ve salaha imkan tanındığı kadar, (yine de) korkanlar idi.

Sonra Resulullah'a bak. Zira o, işinde kesin bilgi içindeydi; Nebiyyîn'in Sayyıdı, Muttakîlerin Öncüsüdür. Ve ibret al: onun dünyadan ayrılırken ne kadar sıkıntılı olduğundan, Daru'l-Me'vaya, Cennet'e dönüş anında işinin ne kadar şiddetlendiğinden.

İbn Mesud (Radıyallahu anh) anlatıyor: "Biz Resulullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem) girdik. O, annumuz Aişe'nin evinde idi. Ayrılık yaklaştığı sırada. Bize baktı, gözleri yaşlandı. Sonra dedi: 'Hoş geldiniz. Allah sizi hoş karşılasın. Allah sizi barındırsın. Allah sizi yardım etsin. Size Allah'a karşı gelmekten sakınmanızı vasiyet ederim ve Allah siz hakkında vasiyet eder. Ben size Onun tarafından uyarıcısıyım. Dikkat edin, Allah'ın ülkesine ve kullarına karşı büyüklük taslama. Zira ecel yaklaştı. Ve bizim dönüşümüz Allah'a, Sidret-ül-Müntehaya, Cennet-ül-Me'vaya, en dolgun kâseye. Siz kendinize, ve benden sonra dininize girenler için benden duayla selamı, Allah'ın rahmetini okuyun.'"

İbn Mesud hadisinin sanadı da içinde yukarıdakine benzerlikleri bulunmaktadır. Rivayetler İbn Sa'd'ın Tabakât'ında, İbn Avf vasıtasıyla İbn Mesud'dan; Kâdı Ebû Bekr el-Ensârî'nin şeyhlerinden, Hasan el-Arabî vasıtasıyla İbn Mesud'dan nakledilmiştir. Lâkin bu ikisi munkatı' ve zayıftır.

Rivayete göre Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ölüm anında Cebrail'e dedi: "Benden sonra ümmetim için kim var?" Allah Teâlâ, Cebrail'e vahiy etti: "Habibime müjde ver ki onu ümmetinde yalnız bırakmayacağım."

Ci