(إصرار ابن صيفي على كفره) :

(İbn Sayfî'nin Küfründe Israrı):

Ebû Âmir'e gelince, kavmi İslam üzerinde birleştiğinde o küfürden ve kavminden ayrılmaktan başkasını kabul etmedi. Onlardan on küsur adamla birlikte Mekke'ye çıktı, İslam'dan ve Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'den ayrılmış olarak. Bunun üzerine Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem -bana Muhammed b. Ebî Ümâme'nin, Hanzale b. Ebî Âmir ailesinden bazılarından naklettiğine göre- şöyle buyurdu: "Ona 'râhib' demeyin, 'fâsık' deyin."