شهادة عن صفية

Safiyye'nin Şahitliği

İbn İshak dedi ki: Bana Abdullah b. Ebî Bekr b. Muhammed b. Amr b. Hazm rivayet etti, dedi ki:

Bana Safiyye bint Huyey b. Ahtab'dan şöyle rivayet edildi, dedi ki: Ben babama ve amcam Ebû Yâsir'e çocuklarının en sevgilisiydim. Onların bir çocuklarıyla birlikte olduğumda beni ondan önce yanlarına almadıkları hiç görülmemişti.

Dedi ki: Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem Medine'ye gelip Kubâ'ya, Benî Amr b. Avf'ın yanına konduğunda, babam Huyey b. Ahtab ile amcam Ebû Yâsir b. Ahtab sabah erkenden, karanlıkta yanına vardılar. Dedi ki: Güneş batıncaya kadar geri dönmediler. Dedi ki: Bitkin, yorgun ve düşkün bir halde, ağır ağır yürüyerek geldiler. Dedi ki: Her zaman yaptığım gibi onlara doğru neşeyle yöneldim, fakat vallahi içinde bulundukları o üzüntüye rağmen ikisi de bana bakmadılar bile.

Dedi ki: Amcam Ebû Yâsir'i, babam Huyey b. Ahtab'a şöyle derken işittim: "O mu, o?" Babam: "Evet, vallahi," dedi. Amcam: "Onu tanıyor ve iyice biliyor musun?" dedi. Babam: "Evet," dedi. Amcam: "Peki içinde ona karşı ne var?" dedi. Babam: "Ona düşmanlık, vallahi, yaşadığım sürece," dedi.