(ما أنزل الله تعالى في أبي لهب) :

(Allah'ın Ebu Leheb Hakkında İndirdiği Ayetler)

Kureyş, Allah Peygamber'i (sallallahu aleyhi ve sellem) kendilerinden koruyunca ve amcası ile kavmi Beni Hâşim ve Beni Muttalib onu himaye edip aralarına girerek Kureyş'in ona zarar verme isteklerine engel olunca, ona iğneleyici sözler söylemeye, alay etmeye ve husumet göstermeye başladılar. Kur'an ise Kureyş'in yaptıkları ve içlerinden düşmanlığa kalkışanlar hakkında inmeye başladı. Bunlardan bir kısmının adı bize bildirildi, bir kısmı hakkında ise Kur'an, Allah'ın zikrettiği kâfirlerin geneli içinde indi.

Bize adı bildirilen Kureyşlilerden, hakkında Kur'an inen kişi, amcası Ebu Leheb b. Abdulmuttalib ile karısı, Harb b. Ümeyye'nin kızı Ümmü Cemil idi; o "odun taşıyan kadın" diye anılırdı. Allah Teâlâ onu "odun taşıyan kadın" diye adlandırdı, çünkü -bana ulaştığına göre- dikenli çalıları taşıyıp Resulullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) geçtiği yola serpiyordu. Bunun üzerine Allah Teâlâ ikisi hakkında şu ayetleri indirdi:

"Ebu Leheb'in iki eli kurusun, kurudu da! Malı ve kazandıkları ona fayda vermedi. O, alevli bir ateşe girecektir. Karısı da, boynunda hurma liflerinden bir ip olduğu halde odun taşıyıcısı olarak (o ateşe girecektir)." (111: 1-5)

İbn Hişam dedi ki: "Cîd" boyun demektir. Beni Kays b. Salebe'nin şairi A'şâ şöyle demiştir:

"Ketile bize göründüğü gün, gerdanlıkların süslediği düzgün bir boynu vardı."

Bu beyit, ona ait bir kasidedendir. Çoğulu "ecyâd"dır. "Mesed" ise, keten dövüldüğü gibi dövülüp ondan ipler bükülen bir ağaçtır. Nâbiga ez-Zübyânî -asıl adı Ziyad b. Amr b. Muâviye'dir- şöyle demiştir:

"Etli kalın kısımları sıkıca örülmüş, deve yularının makarası gibi ses çıkaran, mesed ipinden dokunmuş (bir ip)."

Bu beyit de ona ait bir kasidedendir. Tekili "mesede"dir.