(فرح المهاجرين بنصرة النجاشي على عدوه) :

(Muhacirlerin, Necâşî'nin düşmanına karşı zafer kazanmasına sevinmesi):

Dedi ki: Vallahi biz bu hal üzere iken, Habeşistan'dan bir adam çıkageldi ve Necâşî'nin mülkü üzerinde onunla çekişmeye başladı.

Dedi ki: Vallahi, o zaman yaşadığımız kadar şiddetli bir hüzün yaşadığımızı hiç bilmiyorum. Çünkü o adamın Necâşî'ye galip gelmesinden korkuyorduk; öyle bir durumda bizim hakkımızı, Necâşî'nin bildiği gibi bilmeyecek bir adam gelirdi diye endişeleniyorduk. Dedi ki: Necâşî ona doğru yürüdü, aralarında Nil nehri vardı.

Dedi ki: Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabı dediler ki: "Hanginiz gidip toplulukların çarpışmasına şahit olur, sonra bize haber getirir?" Dedi ki: Zübeyr b. Avvâm dedi ki: "Ben giderim." Dediler ki: "Öyleyse sen." Zübeyr, topluluğun en genç yaşta olanlarındandı.

Dedi ki: Ona bir tulum şişirdiler, onu göğsüne bağladı, sonra onun üzerinde yüzerek Nil'in, toplulukların birbirleriyle karşılaştığı tarafına çıktı, ardından yürüyüp onların yanına vardı. Dedi ki: Biz de Allah Teâlâ'ya, Necâşî'nin düşmanına galip gelmesi ve ülkesinde iktidarının pekişmesi için dua ettik.

Dedi ki: Vallahi biz bu hal üzere olacak şeyi bekler dururken, birden Zübeyr koşarak göründü, elbisesini sallayıp şöyle diyordu: "Müjdeler olsun, Necâşî zafer kazandı, Allah düşmanını helâk etti ve onu ülkesinde iktidara pekiştirdi." Dedi ki: Vallahi, o zaman sevindiğimiz kadar hiçbir zaman sevindiğimizi bilmiyorum.

Dedi ki: Necâşî geri döndü; Allah düşmanını helâk etmiş, onu ülkesinde iktidara pekiştirmiş, Habeşistan işi de tamamen ona teslim olmuştu. Biz de onun yanında en güzel konaklama içinde kaldık, ta ki Mekke'de bulunan Resûlullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanına geldiğimiz vakte kadar.