(رثاء أميمة لأبيها عبد المطلب) :

(Ümeyme'nin babası Abdulmuttalib için mersiyesi):

Abdulmuttalib'in kızı Ümeyme, babasının ardından ağlayarak şöyle dedi:

"Ne yazık, aşiretin çobanı, kaybı büyük olan öldü... Hacılara su veren ve şerefi savunan da.

Gökyüzü insanlara yağmurunu esirgediğinde, garip misafiri evine alıştıran kimdi (o değil miydi)?

Sen bir çocuk edindin, gencin edinebileceği en hayırlısını; ey Şeybe (Abdulmuttalib'in adı), hep artarak övüldün.

Cömertlik babası, yerini boş bıraktı; ama uzaklaşma sakın, zira her canlı sonunda uzaklaşacaktır.

Ben yaşadığım sürece ağlayan ve acı çeken biriyim; o, benim bu üzüntüme layık biriydi.

İnsanların velisi olan (Allah), seni kabrinde yağmurla sulasın; onu ağlayacağım, mezarda olsa bile.

O bütün aşiretin ziyneti idi; övgüye değer nerede bir şey varsa, o övülmüş biriydi."