(شعر ضمضم في يوم حنين) :

Damdam'ın Huneyn Günü Söylediği Şiir:

İbn İshak dedi ki: Damdam b. Hâris b. Cüşem b. Abd b. Habîb b. Mâlik b. Avf b. Yakza b. Usayye es-Sülemî, Huneyn günü şöyle dedi -zira Sakîf, Kinâne b. Hakem b. Hâlid b. Şerîd'i öldürmüş, buna karşılık Sakîf'ten Mahcen ve amcasının oğlu öldürülmüştü-:

"Biz atları, çağrı olmaksızın, Zeyyân ve Fem halkından Cüreş'e sürdük.

Aslanların yavrularını öldürürüz ve bizden önce yıkılmamış olan putları (yıkmayı) isteriz.

Eğer İbn Şerîd ile övünüyorsanız, ben de Vecc'de mateme mate ekledim.

Onları İbn Şerîd'e karşılık öldürdüm; onu himayeniz aldattı, oysa o (himaye) kınanası değildi.

Mızraklarımız Sakîf'ten nice adamlara isabet eder, kılıçlarımız da onları her türlü yara ile yaralar."

Damdam b. Hâris yine şöyle dedi:

"Eşleri olanlara bir haber ulaştır: Baş örtüsü sahibi bir kadına asla zaman içinde güvenme.

O kadından sonra ki, komşusuna evinde şöyle demişti: Keşke askerler burada kalsaydı,

Rengi değişmiş, yaz mevsiminde derisi soyulmuş, kemikleri açıkta kalmış bir adam görünce.

Kemikleri ince, gecenin sonunda onu zırhının içinde, kalkanıyla sarılı görürsün.

Ben ise sürekli, çeviklik gösteren yağız bir binek üzerinde, eteğimi kılıç kayışına ulaştırarak,

Bazen ganimetin peşinde bir gün, bazen de Ensar ile birlikte mücahid olarak yazılmış olarak,

Ve her sık ormanı yok ettim; yavaş ol, ona mühlet ver, her yumuşak toprağı da (yok ettim).

Bunu, oradaki ihtiyacı gidermek için yapıyorum ki, benim geri dönmeyip fâcir olmamı temenni etsin."