(فرار أهل خيبر لما رأوا الرسول) :

(Hayber halkının Rasûlullah'ı görünce kaçması)

İbn İshak dedi ki: Bana, ismini zikretmekten çekinmediğim biri, Enes b. Mâlik'ten şöyle rivayet etti: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem bir kavme gazâ ettiğinde, sabah olmadıkça onlara baskın yapmazdı. Ezan sesi duyarsa elini çekerdi, ezan duymazsa baskın yaparlardı. Biz Hayber'e geceleyin indik. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem geceyi orada geçirdi. Sabah olduğunda ezan sesi duymadı, bunun üzerine bineğine bindi, biz de onunla birlikte bindik. Ben Ebû Talha'nın arkasında biniyordum, öyle ki ayağım Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in ayağına değiyordu. Derken Hayber'in işçileriyle karşılaştık; onlar sabah erkenden kazma ve zembillerini alıp çıkmışlardı. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'i ve orduyu görünce, "Muhammed geldi, ordusuyla birlikte!" dediler ve arkalarını dönüp kaçmaya başladılar. Bunun üzerine Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: "Allahu ekber! Hayber harap oldu. Biz bir kavmin diyarına indiğimizde, uyarılmış olanların sabahı ne kötü olur."

İbn İshak dedi ki: Bize Hârun, Humeyd'den, o da Enes'ten aynısını rivayet etti.