(أمر عطية ورفاعة) :

(Atiyye ve Rifâa'nın Durumu):

İbn İshak dedi ki: Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- onlardan (ergenlik alameti olarak) tüylenmiş olan herkesin öldürülmesini emretmişti.

İbn İshak dedi ki: Bana Şu'be b. el-Haccâc, Abdulmelik b. Umeyr'den, o da Atiyye el-Kurazî'den rivayet etti; şöyle dedi: Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Kurayza oğullarından tüylenmiş olan herkesin öldürülmesini emretmişti. Ben ise bir çocuktum, henüz tüylenmemiş olduğumu gördüler ve beni serbest bıraktılar.

(İbn İshak) dedi ki: Bana Adî b. en-Neccâr oğullarından Eyyûb b. Abdurrahman b. Abdullah b. Ebî Sa'sa'a şöyle nakletti: Selmâ bint Kays -ki Ümmü'l-Münzir diye bilinir, Suleyt b. Kays'ın kızkardeşiydi- Resulullah -sallallahu aleyhi ve sellem-'in teyzelerinden biriydi; onunla birlikte iki kıbleye doğru namaz kılmış, kadınlar biatıyla ona biat etmişti. Kurayzalı Rifâa b. Semev'el -ki bulûğa ermiş bir adamdı ve önceden tanıdığı bu kadına sığınmıştı- ona geldi. O da dedi ki: Ey Allah'ın Resulü! Anam babam sana feda olsun, Rifâa'yı bana bağışla; çünkü o namaz kılacağını ve deve eti yiyeceğini söylüyor. (İbn İshak) dedi ki: Bunun üzerine (Resulullah) onu ona bağışladı, o da böylece onu (ölümden) kurtardı.