- سرية أسامة بن زيد بن حارثة

سرية أسامة بن زيد بن حارثة

Daha sonra Arap Yarımadası'nın Serada bölgesinde, Belka tarafında bulunan Ebnâ halkına karşı Asamah ibn Zeyd ibn Haris'in seriyeliği gerçekleşti.

Rivayetçiler şöyle anlatırlar: Resulullah sallallahu aleyhi ve sellemin hicretinin on birinci yılında Safer ayının sonlarında bir Pazartesi günü gerçekleşti. Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem insanları Rum'a karşı savaş hazırlığına çağırdı. Ertesi gün Asamah ibn Zeyd'i çağırarak ona dedi ki: "Babanın şehit olduğu yere doğru git ve onların diyarında at dolaştır. Ben seni bu orduya komutan yaptım. Sabah erken Ebnâ halkına baskın yap, onları yakıp onlardan daha hızlı ilerle ki haberin onlardan önce ulaşsın. Allah sana zafer verirse orada uzun durmayıp haber vericileri yanına al, keşif askerlerini ve ileri karakolları seninle beraber gönder." Çarşamba günü Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem rahatsızlanmaya başladı, ateşi yükseldi ve baş ağrısı başladı. Perşembe sabahı Asamah'a kendi eli ile bir sancak bağlayarak "Allah adına git, Allah'ın yolunda savaş, Allah'a küfür edenlere karşı cihad et" dedi. Asamah sancağı açılmış halde çıktı, onu Bureyda ibn el-Hasib el-Eslemî'ye teslim etti ve Cerf'de ordugah kurdu.

Muhacirlerin ileri gelenlerinden ve Ensardan hiç kimse kalmadı ki bu gazveye katılmaya hazırlanmasın. Aralarında Ebu Bekir es-Siddik, Ömer ibn el-Hattab, Ebu Ubeyde ibn el-Cerrah, Saad ibn Ebi Vakkas, Said ibn Zeyd, Katade ibn en-Nu'man ve Seleme ibn Eslem ibn Haris vardı.

Bazıları söz söyleyerek dediler ki: "Bu genç, ilk Muhacirler'e komutan tayin ediliyor?" Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem çok kızdı. Başına bir sarık sarıp üzerine bir giysi giyerek minbere çıktı, Allah'ı överek hamd etti, sonra şöyle dedi: "Ey insanlar! Asamah'ın komutanlığı hakkında bazı kişilerden bana ulaşan sözler var. Eğer Asamah'ın komutanlığına itiraz ediyorsanız, bundan önce babasının komutanlığına da itiraz etmiş olursunuz. Vallahi o, komutanlığa layık bir kişiydi, oğlu da ondan sonra komutanlığa layıktır. O bana en sevgili insanlarından idi, ikisi de her hayrı beraberinde getirirler. Onu iyilikle karşılayın, çünkü o sizin iyilerinizden birisidir." Bundan sonra minberden indi ve evine girdi. Bu Rebiul-Evvel ayının onuncu günü Cumartesi idi.

Asamah ile birlikte çıkacak olan Müslümanlar Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem'i veda etmek üzere gelip Cerf'deki ordugaha gittiler. Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem ağırlaştı ve sürekli "Asamah'ın ordusunu gönderin" diye söyledi. Pazar günü hastalığı şiddetlendi. Asamah ordugahından geldi; Peygamber baygın haldeydi. Bu, ona veda günüydü. Asamah eğilerek onu öptü. Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem konuşamıyordu, ellerini göğe kaldırıp sonra Asamah'ın üzerine koyuyordu. Asamah dedi: "Anladım ki bana dua ediyor."

Asamah ordugahına döndü. Pazartesi günü yeniden geldi. Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem sabah ayakta idi, sallallahu aleyhi ve sellem. Ona "Allah'ın bereketine dayanarak çık" dedi. Asamah onu veda ederek ordugahına gitti ve insanları yola çıkmaya hazırladı. Bindiye hazırlanırken annesinin, Ümmü Eymen'in elçisi ona geldi ve dedi ki: "Resulullah ölüyor." Asamah geri döndü, Ömer, Ebu Ubeyde de onunla döndü. Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in yanına vardıklarında o ölüyordu. Sallallahu aleyhi ve sellem sevdiği ve memnun olduğu bir şekilde, Rebiul-Evvel ayının on ikinci gecesi geçtikten sonra Pazartesi günü gün ortalığa yaklaşırken vefat etti.

Cerf'de ordugah kuran Müslümanlar Medine'ye girdi. Bureyda ibn el-Hasib, Asamah'ın sancağını açılmış halde taşıyarak Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem'in kapısına kadar geldi ve onu orada dikti. Ebu Bekir'e biat edilince Bureyda'ya sancağı Asamah'ın evine götürmesi emredildi ki kendi yoluna devam etsin. Bureyda onu ilk ordugahlarına götürdü.

Araplar irtidda ettiklerinde, Ebu Bekir Asamah'ı tutmakta düşünüldü, fakat o kabul etmedi. Ebu Bekir, Asamah'tan Ömer'e izin vermesini istedi ki geri kalabilsin, Asamah bunu kabul etti. Rebiul-Ahir ayının başında, on birinci hicret yılında, Asamah çıktı ve yirmi gece boyunca Ebnâ halkına doğru ilerledi. Onlara ani bir baskın yaptı. Sloganları "Ey Mansur öldür" idi. Kariyer edenleri öldürdü, gücü yetenleri esir aldı ve onların çeşitli yerlerini ateşle yaktı, evlerini, tarlaların ve hurma bahçelerini yakıp yok etti. Duman bulutları ve atlar tozu içinde sahra meydanlarında dolaştılar. O gün ganimetleri düzenlemekle geçirdiler. Asamah babasının atı Sebhe'de idi. Babasını öldüren kişiyi bu baskında öldürdü. Ata iki pay, atlıya bir pay ve kendine de bir pay verdi. Akşam olunca ins